- Vanwaar deze plotse beslissing om te stoppen met voetballen?
Enerzijds hebben de rugproblemen (hernia) mij doen beseffen dat het risico op blijvende letsels te groot werd. In de pijnkliniek voor rugpatiënten was ik de jongste patiënt. Dan begin je je vragen te stellen. Anderzijds heb ik er enkele verantwoordelijkheden op mijn werk bij Accor Services bijgekregen. Het drukke professionele agenda is niet meer verenigbaar met competitiesporten.

- Doch, het blijft een zware beslissing?
Ik heb de voorbije jaren veel gerevalideerd. Dit heeft mijn kijk op het voetbal toch wel veranderd. Mijn privéleven en mijn professionele carrière zijn mijn prioriteit. En zeker de komst van mijn dochter Hélène heeft mijn visie gerelativeerd.

- Robrecht Deckers gaat dus niet in een zwart gat vallen?
Hoegenaamd niet. De zorg voor mijn dochter en de bezigheden op mijn werk nemen 90% van mijn tijd. Voor de overblijvende 10% moet ik een nieuwe hobby zoeken. Alles tips zijn welkom. (lacht)

- Zie je jezelf later nog terugkeren in de voetbalwereld?
Ik speel wel met die gedachte maar dit is voorlopig niet aan de orde. Ik zie wel wat er op mij afkomt.

- Hoe viel het afscheid in de kleedkamer?
Ik heb wel veel positieve reacties gekregen van medespelers, trainers en bestuursleden van Heusden-Zolder. Dit doet wel deugd. Ook van mijn vorige clubs kreeg ik berichten. Ik ben nooit ergens met ruzie vertrokken en dat is zeer belangrijk voor mij.

- Je hebt je eerste voetbalstapjes gezet bij de STVV-jeugd, wat weet je daar nog allemaal zelf over
Dat is 23 jaar geleden. De infrastructuur op 't seminarie was niet wat het nu is. De kantine was een zakdoek groot. De douches waren kleine aparte kotjes van karton en hout. Maar ik heb er vele mooie jaren gehad. Mijn ouders wonen in het centrum van Sint-Tuiden en om dan alle jeugdreeksen in je eigen gemeente te doorlopen geeft me een fier gevoel. De selectie voor de nationale jeugdelftallen en de kampioenschapstitel met de junioren waren de hoogtepunten.

- Op 17-jarige leeftijd kwam je reeds in de eerste ploeg terecht, voor de mensen die deze tijd niet meemaakten, vertel ons daar eens iets over…
Mijn debuut maakt ik onder Poll Peeters tegen Westerlo. Ik moest plots onder de rust opwarmen. Ik wist niet waar ik het had. Mijn buurman kwam me moed in spreken aangezien mijn hele familie op skivakantie was. Peeters kwam me na de wedstrijd feliciteren. We speelden gelijk. Mijn studies hebben altijd voorrang gekregen en dit was één van de redenen dat de doorbraak er niet kwam. Gelukkig heb ik mijn diploma behaald. (lacht)

- Nadien ging je aan de slag met het bevriende MVV…
Prachtige club met veel geschiedenis maar de extra-sportieve relaties waren moeilijk. MVV stevende op het faillissement af. Na de komst een nieuw bestuur werd de sfeer koel en minder familiaal. Maar de supporters waren absolute top.

Bedankt voor het interview Robrecht en wij wensen je nog veel geluk in het verdere leven, met je dochter Hélène en het ganse gezin.

Lelièvre Mario