STVV-Westerlo
door Tim Thijs
Door het barre winterweer en de problemen die dat vooral overal elders te (sneeuwloze) lande veroorzaakte inzake bespeelbaarheid van de velden, werd STVV verplicht zijn thuiswedstrijd tegen Westerlo af te haspelen op woensdag. Zonder compensaties, uiteraard. Ondergetekende werd dus door de incompetentie van anderen verplicht om weer even midweek het ganse land te doorkruisen. De NMBS schijnt –hoewel dat niet blijkt uit hun stiptheidscijfers- mij hiervoor dankbaar te zijn.

Gezien de omstandigheden (5-7 cm sneeuw de dagen voordien) lag het veld zeker nog behoorlijk goed bij. Een pluim voor de terreinverzorgers en vrijwilligers die zich hiervoor de naad uit de broek werkten en een voorbeeld voor hun collega’s in Roeselare, Brugge of Waregem, waar men vooral “met zijn mond” de illusie van de hard werkende West-Vlaming hoog lijkt te houden.

Over naar die andere zelfverklaarde harde maar bescheiden werkers, die van Westerlo dus. Stiller dan stil, grijzer dan grijs, een minuut stilte die 90 keer langer duurt als elders, het stilste hoekje van de stille Kempen maar ook een voorbeeld van goed werken met bescheiden middelen, jarenlang stabiel middenmotor in de eerste klasse. Respect voor het werk van Wijnants en co. (al moet je de prostitutie ter wille van deze of gene ‘top’club er wel af en toe bijnemen), een voorbeeld par excellence voor het STVV pre-degradatie. Niet meer zo voor het STVV post-promotie, het STVV van Guido en de zijnen, evenzeer goed werk met bescheiden middelen, maar met minder grijs en meer Haspengouw.

STVV startte met Mignolet in doel en achteraan Odoi, Euvrard, Cantaluppi en Wagemakers, nog niet volledig hersteld van de ribblessure die hij opliep op Zulte-Waregem. In het middenveld waren Delorge en Mennes de traditionele schokbrekers in de rug van Chimedza, op de flanken bijgestaan door Wilmet en de uit schorsing terugkerende Schouterden. Voorin vatte Sidibe post zoals gewoonlijk. Bij Westerlo stond Odita enigszins verrassend centraal, waardoor Dekelver op rechts speelde en Iakovenko, hoewel eerder zwervend, op papier op links speelde.

De aanvangsfase was redelijk gelijkopgaand met kleine kansen langs beide kanten, maar gaandeweg maakten de kanaries zich meester van het spel. Net voor het half uur viel de eerste dot van een kans toen Sidibe alleen werd weggestuurd, oog in oog met De Winter faalde de Senegalees echter, naar eigen zeggen door een valse bots van de bal. Ik ben geneigd hem te geloven, temeer daar de spits eerder dit seizoen al meermaals toonde in die positie zelden te falen (Lokeren uit en thuis, Anderlecht thuis,…). De thuisploeg vatte moed uit die kans, trok het laken nog meer naar zich toe en wist via Wilmet en Schouterden nog kansen af te dwingen, De Winter lag echter steevast in de weg. Aan de overzijde bleef het wel uitkijken toen Iakovenko maar net voorlangs besloot. Met 0-0 werd de rust gehaald en daar mocht vooral Westerlo, dat gaandeweg minder en minder aan voetballen toekwam, zich gelukkig mee prijzen. STVV van zijn kant speelde een goede eerste helft waarin meerdere goed uitgespeelde aanvallen te noteren vielen.

Geen wissels bij aanvang van de 2de helft en dat vertaalde zich in een quasi identiek spelbeeld. Westerlo deed goed mee in de eerste vijf à tien minuten van de tweede helft maar moest daarna het initiatief quasi exclusief aan de thuisploeg laten. De druk werd opgevoerd en hele en halve kansen vloeiden eruit voort. De afwerking faalde echter te vaak en al bij al moest De Winter wel veel maar geen onmogelijke saves uit zijn mouw schudden. De kanaries werden verraden door die onmondigheid voor doel en dat zou net als op Zulte-Waregem onterecht maar niettemin keihard afgestraft worden door de tegenpartij. De ingevallen Joris Van Hout wist op een stilstaande fase Mignolet te verschalken en de 0-1 op het bod te knikken. De kanaries kregen een klap van de hamer en ondanks de inbreng van Onana en Siani kwamen ze die klap niet meer te boven. Moegestreden door het zware veld en aangeslagen door het tegendoelpunt kwam STVV niet meer verder dan enkele pogingen uit de 2de lijn. De niet erg moedige maar niettemin wel efficiënte aanpak van Ceulemans om gaandeweg meer verdedigend ingestelde spelers in te brengen was daar uiteraard ook niet vreemd aan. De 0-1 bleef op het bord en zo moest STVV voor de tweede maal op rij met lege handen afdruipen nadat het gedurende 70 minuten een prima partij speelde en alles onder controle leek te hebben.

Voetbal is hard en dit verdict is dat ook. Men moet geen diehard STVV-supporter zijn om in te zien dat de voorbije 2 wedstrijden minstens 4/6 en misschien wel 6/6 hadden moeten opleveren, dat werd ook tweemaal beaamd door de tegenstander, maar daar kopen we uiteraard niets voor. Het goede spel is iets om ons aan op te trekken, maar tegelijk mogen we niet blind zijn voor de tekortkomingen. Net als op Waregem valt het doelpunt na een stilstaande fase en dat tweemaal na een bal die een heel eind onder weg is. Het kan simpelweg niet dat dit soort veredelde ziekenhuisballen van de tegenstander hen tot tweemaal toe het winnende doelpunt oplevert. Dat is zonder meer iets waar dringend aan gewerkt moet worden, zeker met Anderlecht en Gent voor de boeg, 2 ploegen die eerder al aantoonden sterk te zijn op dit soort fases.
Een 2de pijnpunt is dat na het domme tegendoelpunt al het goede ineens lijkt weg te vallen. Uiteraard is een onterecht tegendoelpunt zo ver in de wedstrijd een serieuze opdoffer, maar toch moet de ploeg dan niet ineens al het goede van de 70 voorgaande minuten overboord gooien en met veel goede wil maar veel minder overleg door elkaar lopen.

Is de 6de plaats definitief weg met deze nederlaag? Moeilijk wordt het sowieso maar reden tot opgeven is er nog niet volgens mij, daarvoor zitten er in de subtop teveel ‘jojo’-ploegen met goede en slechte periodes. Met Anderlecht, Gent en Club Brugge kondigt het programma zich als aartsmoeilijk aan, maar zouden wij Sint-Truiden niet zijn als we niet op tijd en stond voor een stunt van jewelste kunnen zorgen? Wat het voetbal betreft kijk ik absoluut niet angstig naar dit drieluik en mits wat meer efficiëntie zit één of meerdere stuntzeges er zeker in. Voor hetzelfde geldt wordt de logica gerespecteerd en verliezen we driemaal. Dat kan ook en dan zal het wel over & uit zijn voor de 1ste play offs, maar zolang we STVV zijn, mogen we ons daar niet bij voorbaat al bij neerleggen. Zoals een niet nader genoemd sportmerk ooit debiteerde: Impossible is nothing.

Als dat voor één club in België geldt, dan wel voor ons.