Analyse
STVV-Club Brugge
door Tim Thijs

Op de laatste dag van februari gaven Club Brugge en STVV elkaar partij op een doorregend en uitgewaaid Stayen. STVV had zich in de voorafgaande wedstrijden op Anderlecht en Gent op schitterende wijze weer in de race voor de play-offs geknokt en zocht nu ook de scalp van Club Brugge om het trio te vervolledigen. Zoals dat gaat met een ploeg in vorm vielen er geen afwezigen te noteren bij de kanaries, zodat dezelfde ploeg als op Gent en Anderlecht aan de aftrap verscheen.

Club Brugge van zijn kant moest na 120 minuten kunst- en vliegwerk van Stijn Stijnen toch het onderspit delven in Valencia en had na de eerdere bekeruitschakeling door Gent enkel nog de competitie om zich op te focussen. Bij Club ontbrak het trio Dirar, Vargas en Kouemaha, niet van de minsten en daardoor verschenen tweede keus Akpala en Sonck nog eens samen aan de aftrap, geruggensteund door Ivan Perisic.

De aftrap, normaal voorzien om 18u, werd met ene half uur verlaat omdat er wat wind stond op Stayen. Het is te zeggen, er woedde een halve storm, maar anderzijds toch ook niet zo uitzonderlijk naar mijn eigen mening. Voetbal is nu eenmaal een buitensport en dan speelt het weer zijn rol, voor de juffertjes is er nog altijd een indoor variant.

Met een half uur vertraging begonnen beide ploegen dus aan de wedstrijd al leek het niet dat ze in dat half uur ongeduldig stonden te springen om eraan te beginnen. In een redelijk saaie eerste helft gebruikte Brugge bij balverlies een beproefde verstikkingstactiek om STVV het voetballen op het middenveld te beletten, waardoor goede combinaties en uitgespeelde kansen schaars waren voor de thuisploeg. Aan de overkant hield ook Brugge het bij slechts één noemenswaardige poging. Op het half uur kwam er dan toch wat meer leven in de brouwerij toen een doelpunt in de rebound van Sidibe weliswaar laat maar niettemin terecht werd afgevlagd voor buitenspel. In het daaropvolgend tumult pakte Mennes nog geel en in het tumult dat daar even later op volgde was er ook nog wat gedoe bij de middenlijn. Het publiek eindelijk wakker en niet meer met zijn hoofd bij de weersomstandigheden en dat kwam in ieder geval de ambiance ten goede. Er kwamen ook iets meer halve kansen maar grote mogelijkheden leverde dat alles niet op.

Bij de rust verving Dahmane de wel erg bleke Akpala. Zo behoudend en gesloten de eerste helft verliep, zoveel beter waren de intenties bij aanvang van de tweede helft. Odoi mocht wel nog eerst nog even zijn ondershirt uittrekken na een fraai staaltje kommaneuken van ref Colemonts, nog net niet zo belachelijk als toen dezelfde niet zo heel bleke Odoi hetzelfde voorhad tegen Lokeren met een zwart ondershirt. De wegen van de scheidsrechters zijn vaak ondoorgrondelijker dan die van deze of gene god zullen we maar denken.

Nadat Odoi de vrouwelijke fans hun leukste moment van de avond bezorgd had, besloot hij maar meteen mee ten aanval te trekken en belandde zijn voorzet in corner. Na enig geharrewar voor doel was het Sidibe die van kortbij Stijnen kon verschalken en de 0-1 op het bord zetten. De Senegalees kon zo na enkele weken droogte zijn 12de doelpunt van het seizoen aantekenen. Met 12 doelpunten in 25 wedstrijden zit hij overigens aan een sterke 48%. STVV probeerde de wedstrijd meteen te beslissen, maar miste enig overleg in het uitspelen van de mogelijkheden en zou dat 10 minuten na de 1-0 cash betalen.

Nadat Simon kort voordien al had uitgepakt met een knappe redding na een kopbal van Geraerts, was het in de 57ste minuut Euvrard die zich op een zeldzaam foutje liet betrappen. Dahmane ontfutselde hem de bal en nadat Euvrard er kort –buiten de zestien- aan ging hangen, ging Dahmane nog door tot in de zestien om daar na mogelijk –onmogelijk te zien op de beelden- ongelukkig contact met Euvrard neer te gaan. Strafschop oordeelde Colemonts niettemin en gelukkig was de man met een geel karton nog mild, want evenzeer en zeker in de geest van de opgefokte arbitrage van de laatste maanden kon hij rood getrokken hebben. Sonck zette zich achter de bal en tekende met zijn enige geslaagde actie van de avond de 1-1 aan.

Club schoot ook wakker en probeerde het laken naar zich toe te trekken. Kansen waren er voor Perisic (niet voorbij Mignolet), op corner en bijna voor Sonck ware er niet Cantaluppi die de Ninovieter op zijn oude dag nog eventjes remonteerde en het scoren belette met een tackle “als een Zwitsers zakmes” dixit de radio. De kanaries schoten ook weer wakker en konden twee maal via Sidibe dreigen. Na de inbreng van Onana werd ook het spel van de thuisploeg weer beter en werd er zelfs een tweede maal gescoord door de kanaries. Helaas werd ook voor een tweede keer het doelpunt correct afgevlagd voor buitenspel. Om het nog iets zuurder te maken, was de bal er mogelijk ook zonder tussenkomst van Onana ingegaan en zou er dan van buitenspel geen sprake geweest zijn. Maar kan je het hem verwijten? De topschutter van vorig jaar in tweede die nu zo moeilijk tot scoren komt en zichzelf tot matchwinnaar kan bombarderen. Ik snap dat zijn instinct als spits het haalde, ook al heeft het in dit geval een averechts effect. In de daarop volgende minuten kwam er geen echt slotoffensief meer op gang, op een intussen omgeploegd veld kwamen beide ploegen moegestreden nog maar moeilijk tot zuivere combinaties. Toch legde Onana kort voor affluiten een bal nog knap opzij voor de aanstormende Chimedza, maar de Zimbabwaan vond Stijnen op zijn weg en kon zich zo net niet voor de derde maal op rij tot matchwinnaar kronen.

Een 1-1 is een correcte weergave van de feiten. Brugge liep niet over van goesting of druk naar voren maar had na de 1-1 wel een aantal goede kansen om met de drie punten te gaan lopen. STVV had meer intentie om te winnen, maar vond in de eerste helft amper de openingen, het zag wel twee doelpunten afgekeurd voor buitenspel. Ik kan de spelers weinig verwijten, de goede intenties waren er, maar tegen een goed georganiseerd Brugge was het op dit veld niet makkelijk. Opvallend wel met hoeveel respect voor de Kanaries Brugge zondag aantrad, zelden meegemaakt van een topclub eigenlijk, dat zegt natuurlijk ook wel wat over ons seizoen. Spijtig dat we enerzijds twee doelpunten afgekeurd zien en anderzijds een lichte maar ook perfect vermijdbare strafschop weggeven, goed dat we op een dag waarop het ons niet zo mee zat als de weken voordien, Brugge dit toch niet helemaal kon afstraffen.  Als je zowel kon verliezen als winnen, is een gelijkspel doorgaans een correcte uitslag en moet je daar vrede mee kunnen nemen. Met een gelijkspel tegen Brugge is ook niks mis, maar het was natuurlijk wel leuk geweest om die 9/9 tegen de top drie neer te zetten, temeer de concurrenten in de strijd voor de eerste play-offs dit weekend allemaal punten lieten. Een gemiste kans dus, maar dat zullen ze bij Kortrijk, Zulte, Germinal en Gent ook wel denken. We zijn wel 1 speeldag dichter bij ons doel en soms moet je ook geduldig kunnen zijn. We hebben sowieso nog punten nodig, maar dat zal dan tegen Germinal of de Vereniging uit Brugge moeten gebeuren.

Er wacht nu een weekje rust en dat zal gezien de staat van het veld en de zware inspanningen die erop geleverd werden geen overbodige luxe zijn. Met een beginnend lentezonnetje erop zijn spelers en veld hopelijk weer in topconditie om tegen Germinal de kwalificatie voor de eerste play-offs te bewerkstelligen.