AA Gent-STVV
door Kris Vanmunster

Ondanks het feit dat de Buffalo’s in 2010 nog geen zege lieten optekenen, kondigde de verplaatsing naar het Ottenstadion zich als een hele klus aan. De Kanaries moesten na de stuntzege tegen Anderlecht een weekje vanuit de volière toekijken hoe andere ploegen rondom hen wel punten haalden en waren daardoor verplicht tegen de ploeg van Michel Preud’homme ook punten te oogsten om niet uit de boot te vallen in de strijd om ee felbegeerde plaats in de top zes.

Voetballend moet dit STVV op volle sterkte niet onderdoen voor de Oost-Vlamingen, maar het grote gevaar lag in de gestalte van de thuisploeg, die zich mede daardoor dit seizoen al bijzonder efficiënt toonde op stilstaande fases. En laat dat nu net een punt zijn waarop STVV eerder al enkele malen doelpunten diende te incasseren.

Guido Brepoels behield het vertrouwen in de elf die Anderlecht verrassend klopten en dus mocht local boy Ludovic Buysens ook nu weer op de linksback aan de slag. En opnieuw zou de jongeman die zijn opleiding bij Gent kreeg het er met verve van af brengen op deze voor hem toch ongewone positie.

Preud’homme opteerde voor een fysiek sterk middenveld met Lepoint naast Bernd Thijs en Tim Smolders en zag zijn ploeg in het openingskwartier STVV met de rug tegen het eigen doel plakken. De Buffalo’s oogden alvast in de beginfase erg scherp en brachten de STVV verdediging bij aanvang enkele keren in verlegenheid met enkele acties door het centrum via  doorsteekpasjes van Smolders, maar vooral een ijzersterke Bernd Thijs.

De Kanaries kregen de gelegenheid even op adem te komen, toen één van de lijnrechters gekwetst vervangen diende te worden door de 4e scheidsrechter, die toch eventjes tijd nodig had om zich in zijn outfit te hijsen. Na de onderbreking greep STVV de kans om tegen te prikken en zichzelf meer ademruimte te geven. Dat leidde onder andere tot een dubbele kans voor topschutter Sidibé die echter voorlangs besloot. In ieder geval wist STVV nog voor de rust het evenwicht te herstellen en haalden de Kanaries met een 0-0 ongeschonden de pauze. En dat werkte de thuisaanhang behoorlijk op de zenuwen. De fluitconcerten klonken luid in de tribunes in Gentbrugge, tot grote ergernis van Preud’homme.

Het tij zou echter niet keren voor de Buffalo-fans. Meer nog, na de koffie klommen de manschappen van Guido Brepoels op voorsprong, uitgerekend op een manier waarop normaal de thuisploeg met haar luchtmacht een patent heeft: met een kopbaldoelpunt uit hoekschop. Vreemd genoeg hinderden de eenheden van de Gentse luchtafweer Jorgasevic en Wils elkaar en hadden de anderen enkel oog voor de bombers als Sidibé en Euvrard, waardoor Cephas Chimedza van dichtbij de bal met het hoofd tegen de netten kon deviëren. De Zimbabwaan, die nog steeds naar zijn beste vorm zoekt, maar zelfs dan nog zo belangrijk is voor deze ploeg als rustpunt, zou zich zo voor de tweede keer op rij tot matchwinnaar kronen.

STVV verdedigde de 0-1 met hand en tand, maar kon te zelden tegenprikken, ondanks het puike en harde werk van Sidibé, die ervoor zorgde dat de Gentse verdediging de handen vol had.

De aanvalsgolven van de Gentenaren strandden keer op keer op een sublieme Simon Mignolet, die de ene save na de andere liet bewonderen, en een enkele keer ook gediend werd door het geluk, zoals bij een vrije trap van Thijs die op de land strandde. Men voelde gewoon aan dat Simon er geen zou doorlaten, maar het bleef spannend ondermeer doordat een counter door Wimet onvoldoende goed werd uitgespeeld en STVV de match ook nog verzuimde af te maken nadat Jorgasevic bij een corner mee naar voren getrokken was.

De talrijk meegereisde geel-blauwe fans zagen dan ook in het eindsignaal van scheidsrechter Burie het startschot voor alweer een onvergetelijk feestje. De klassieker ‘Nachten in SinTruin doere lank’ werd bovengehaald, de spelers werden op een dankbaar applaus onthaald, met speciale aandacht voor Super Simon, maar appreciatie voor een hele ploeg die zich weer naar een stuntzege had geknokt en zo Playoff 1 in het vizier blijft houden.

Niet veel ploegen zullen het de manschappen van Guido Brepoels nadoen: 6 op 6 op verplaatsing bij Anderlecht en Gent. En net daarom horen de Kanaries er bij te zijn in de eindstrijd van Playoff 1. Maar wat er ook gebeurt, dit is een onvergetelijk seizoen van een ploeg die vooraf als de voornaamste degradatiekandidaat werd afgeschilderd, maar nu wedijvert met ploegen als Standard voor een plaatsje in de top zes.

Come On Sint-Truin !!!

Krisaias